powrót do zabiegów

GIMNASTYKA

Zabieg trwa w zależności od rodzaju ćwiczenia i wskazań lekarza. Pacjent pozostaje w wygodnym stroju gimnastycznym (podkoszulek bawełniany, spodenki, dres, obuwie sportowe/kapcie z piętą)

Wskazania:
Ćwiczenia czynno-bierne

• stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych głównie w obrębie narządu ruchu
• stany po unieruchomieniu w opatrunkach gipsowych
• choroby gośćcowe, reumatoidalne
• unieruchomienie kończyn za pomocą wyciągów
• stany atrofii tkankowej
• demineralizacj kości
• oparzenia większych części ciała
• inne zabiegi operacyjne nie koniecznie w obrębie narządu ruchu (np.:stan po mastektomii)

Ćwiczenia czynne w odciążeniu

• zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej
• niepełny zrost kostny
• zmiany zwyrodnieniowe stawów
• ograniczenia ruchomości w stawach
• stany po unieruchomieniu
• zespoły bólowe w obrębie aparatu ruchu

Ćwiczenia czynne wolne

• osłabienie siły mięśniowej (minimum 3)
• ograniczenia zakresu ruchomości
• wzmożone spoczynkowe napięcie mięśni
• zaburzenia koordynacji nerwowo-mięśniowej

Ćwiczenia czynne z oporem

• osłabienie siły mięśniowej
• stany unieruchomienia (np: opatrunek gipsowy)

Przeciwwskazania:

• przypadki pourazowe po złamaniach z niepełnym zrostem (zrost po 3-4 miesiącach)
• stany zapalne stawów i tkanek okołostawowych
• stany bezpośrednio po zwichnięciach i innych urazach stawowych
• stany zapalne żył
• rany skóry, mięśni i tkanek miękkich
• stany po zabiegach operacyjnych przed wyjęciem szwów (konsultacja z lekarzem)
• występowanie bólu przy ćwiczeniach (silne nie ustępujące dolegliwości)
• temperatura powyżej 38°
• ciśnienie rozkurczowe powyżej 100 skurczowe powyżej 160 (spoczynkowe)
• ogólny ciężki stan pacjenta
• stan po tomografii komputerowej z kontrastem
• stan po nakłuciu dolędźwiowym (np. pobieranie płynu mózgowo-rdzeniowego)
• zmiany zwyrodnieniowe stawów
• ograniczenia ruchomości w stawach
• stany po unieruchomieniu
• zespoły bólowe w obrębie aparatu ruchu

Opis zabiegu:
Kinezyterapia to leczenie ruchem. Inne, mniej profesjonalne określenia, to gimnastyka lecznicza lub ćwiczenia usprawniające. Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii. Początków kinezyterapii można doszukiwać się już w systemie filozoficznym Konfucjusza (2700 lat p.n.e.), który eksponował znaczenie określonych pozycji ciała w uzyskaniu efektów profilaktyczno-leczniczych. Starohinduska joga stawiała sobie za cel osiągnięcie najwyższej zdolności psychofizycznej a środkami do tego celu miało być m.in.: stosowanie ćwiczeń gimnastycznych i oddechowych. Kiedy stosuje się kinezyterapię?. Kinezyterapia najczęściej stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po udarach mózgu, po zawale serca, w niektórych chorobach układu oddechowego, w chorobach reumatoidalnych, po zabiegach operacyjnych w jamie brzusznej, przed porodem. Kinezyterapia może być stosowana jako podstawowa i jedyna forma leczenia (np.: w zachowawczym leczeniu wad postawy, bóle krzyża, bolesność stawu rzepkowo udowego, tendinopatie) lub jeżeli choroba wymaga leczenia operacyjnego, może być prowadzona zarówno w okresie przedoperacyjnym jak i po zabiegu. Istnieje wiele dowodów na skuteczność kinezyterapii (jej różnych form), stosowanej jako samodzielna metoda leczenia, w leczeniu schorzeń mięśniowo - szkieletowych. W większości, nawet drobnych urazów narządu ruchu, w których kinezyterapia nie jest podstawową formą leczenia, powinno się ją zastosować po zakończeniu leczenia podstawowego lub równolegle z nim. Kinezyterapię często łączy się z innymi formami leczenia w tym metodami fizjoterapii w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.Jaka może być reakcja organizmu na kinezyterapię? Efekt zależy od doboru ćwiczeń. Najczęściej jest to grupa reakcji. Oto niektóre z nich: zwiększenie siły mięśniowej, poprawa zakresu ruchu, poprawa czucia głębokiego, zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa elastyczności i napięcia tkanek miękkich, zmniejszenie podwyższonego napięcia mięśni, podwyższenie poziomu endorfin, poprawa wydolności krążeniowo - oddechowej, zwiększenie wydzielania mazi stawowej, podwyższenie lub obniżenie ciśnienia krwi, nasilenie procesów przemiany materii, usprawnienie działania narządów układów trawienia i wydalania, hamowanie odruchów patologicznych, sprawniejsze gojenie tkanek.W jakim celu stosuje się kinezyterapię. Stosowanie kinezyterapii umożliwia uzyskanie maksymalnej poprawy utraconej funkcji, przywrócenie prawidłowej mechaniki, ułatwia wystąpienie procesów kompensacji,  zabezpiecza przed wykształceniem nieprawidłowych stereotypów ruchowych (np.: zespoły bólowe kręgosłupa) lub przywraca już utracone (np.: kontrola nerwowo-mięśniowa), umożliwia prawidłowy przebieg procesów przebudowy tkanek po urazach i operacjach, przeciwdziała wtórnym zmianom w układzie kostno mięśniowym w postaci ograniczeń ruchu, zapobiega powikłaniom w układzie krążenia i oddychania które mogą wynikać z długiego unieruchomienia. W zakres gimnastyki UGUL wchodzą ćwiczenia czynno – bierne, samowspomagane, czynne w odciążeniu, czynne wolne, czynne oporowe.
Ćwiczenia czynno-bierne
Zasady wykonywania ruchu:

• ruchy w stawach pacjenta wykonuje fizjoterapeuta
  zadaniem pacjenta jest rozluźnienie nadmiernie napiętych mięśni
• ruch prowadzony w niepełnym zakresie, płynnie we właściwej płaszczyźnie i wokół fizjologicznej osi stawu
• ruch prowadzimy do granicy bólu a nawet lekko ją przekraczamy
• liczba powtórzeń indywidualna dla każdego pacjenta (optymalne jest 3-5 serii po 10 powtórzeń, przerwa między seriami 30s)
• w czasie przerwy między seriami wykonywać należy masaż, potrząsania, wibracje
• tempo ćwiczeń bardzo wolne i rytmiczne pozwalające pacjentowi na koncentrację i rozluźnienie
• przez cały czas trwania ćwiczeń fizjoterapeuta musi mieć kontakt wzrokowy z pacjentem

Ćwiczenia czynne w odciążeniu

• przeciwdziałanie zanikom mięśniowym
• uzyskanie przyrostu siły mięśniowej do wartości umożliwiających swobodne poruszanie kończyną lub jej częścią (doprowadzenie jej do poziomu na 3 wg. Lowetta)
• utrzymanie fizjologicznego zakresu ruchów w stawach poprzez systematyczne odżywianie chrząstki stawowej
• umożliwienie wykonywania ruchu w stawach w pełnym zakresie, podtrzymując tym samym prawidłową dotychczasową elastyczność mięśni zawiadujących danym stawem, więzadeł i innych struktur

Ćwiczenia czynne wolne

• zwiększenie siły i wytrzymałości przede wszystkim określonej grupy mięśniowej
• utrzymanie i zwiększenie zakresów ruchu w stawach
• poprawa koordynacji ruchowej

Ćwiczenia czynne z oporem

• uzyskanie przyrostu siły mięśniowej poprawa wytrzymałości mięśni
• zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych, szczególnie powstałych w wyniku unieruchomienia
• zmniejszenie do minimum zaników mięśniowych, powstałych w następstwie procesów patologicznych
• opóźnienie występowania zaników mięśniowych
• uzyskanie kompensacyjnych przerostów siły
• uzyskiwanie przerzutów napięć kontralateralnych do części ciała znajdujących się czasowo w unieruchomieniu
• uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej

powrót do zabiegów